Η Σπονδή ή Λοιβή, δηλαδή η έκχυση υγρών κυρίως στον Βωμό, είναι κορυφαία Λατρευτική πράξη και χωρίς αυτήν δεν υφίσταται οποιαδήποτε επίκληση του Θείου. Με τη Σπονδή καλούμε τους Θεούς να παρασταθούν στην τελετή μας, αφού αυτή καθιστά θεμιστή την Ευχή μας. Οι Θεοί οι ίδιοι σπένδουν ο ένας στον άλλον, ο Διόνυσος χύνεται Σπονδή στους Αθανάτους, όπως λέει ο Τειρεσίας στις Βάκχες, δείχνοντας το Ιερό βάθος της πράξης. Ο Οίνος δε, αν δεν προσφερθεί πρώτα χάριν των Θεών θεωρείται ανίερος και χαμηλής ποιότητας.
“βωμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐίσης, λοιβῆς τε κνίσης τε”
Ιλιάδα
Οι “Σπονδαί” στον πληθυντικό δηλώνουν τις επίσημες Συνθήκες, ή μιαν ανακωχή, που επικυρώνονται μέσω της κοινής Σπονδής άκρατου Οίνου των εμπλεκομένων.
Η εκεχειρία κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, οι “Ὀλυμπικαὶ σπονδαί” γνωστοποιούνται από τον Σπονδοφόρο. H παραβίαση των Σπονδών καλείται Παρασπόνδηση.
Σπονδείο δε καλείται το μέτρο που αρμόζει στις αργές κι επιβλητικές μελωδίες που εκτελούνται κατά την διάρκεια των “Σπονδών”.
“οἱ τῶν σπονδείων αύλημάτων ἀκροώμενοι”
Οι Σπονδές μπορεί να είναι Οινόσπονδες ή Νηφάλιες, δηλαδή μη αναμεμιγμένες με Οίνο. Οι Νηφάλιες Σπονδές, αναλόγως του εκχυομένου υγρού, διακρίνονται σε Μελίσπονδες, Υδρόσπονδες, εξ Ελαίου Σπονδές ή Αρωμάτων.
“ἀοίνους διαγαγεῖν, ὥσπερ νηφάλια καὶ μελίσπονδα θύοντα”
Πλούταρχος
Οι Οινόσπονδες δεσπόζουν στις επικλήσεις μας προς τους Ολυμπίους, θυσιάζοντας αυτό που είναι πιo οικείο ως προς το Ιερό Νέκταρ, εν προκειμένω ο ερυθρός Οίνος.
“ὁ τοῖς ἄλλοισι θεοῖς ἐνδέξια πᾶσιν οἰνοχόει γλυκὺ νέκταρ”
Ιλιάδα
Με Νηφάλιες Σπονδές τιμούμε την Ουράνια Αφροδίτη, την Μνημοσύνη, τις Μούσες, τις Δέσποινες, τον Χθόνιο Διόνυσο, τις Νύμφες, την Σελήνη, την Ηώ, τον Ήλιο, τις Ευμενίδες, τους Ήρωες.
Οι Σπονδές εκχύονται από: Οινοχόη, Δέπα (μεταλλικό ή πήλινο ποτήρι με δύο λαβές), Φιάλη (ανοιχτό αγγείο με αβαθές στόμιο, χωρίς λαβές).
Τα Σπονδικά αγγεία διατηρούνται σε αρίστη κατάσταση και χρησιμοποιούνται μόνο στις τελετουργίες.
Η Σπονδή εκχύεται από το Σπονδικό αγγείο σε μικρές ποσότητες και με αργό ρυθμό, φιλεύοντας τους Θεούς οίνο. Αφού ολοκληρωθούν οι Σπονδές και σφραγίσουν το πέρας της τελετής, τότε μετέχουν στην Οινική Ευωχία και οι θεράποντες των Θεών.
Η Χοή, η έκχυσις δηλαδή υγρών στο χώμα, σε εσκαμμένο λάκκο ή σε Τύμβο, συνδέεται με την απόδοση τιμών στους Υπόχθονες και Χθονίους Θεούς, στους Προγόνους και στην κήδευση των νεκρών μας. Οι Χοές είναι οι σύντροφοι του θρήνου κατά την Κήδευση και το ξεδίψασμα της Γης κατά τον Αισχύλο:
Ήπιεν η γη, κι έχει ο πατέρας τις χοές μας·
Η Χοή εκχύεται προς τη Δύση.
Τ’ αγγεία των Χοών είναι κυρίως η Πλημοχόη, η Πρόχους και η Οινοχόη.
Για την συντήρησή τους ισχύει ότι και για τα Σπονδικά αγγεία.
“προχόῳ ἐπέχευε”
Οδύσσεια
Στα εκχυόμενα υγρά πρωτοστατεί το Μέλι και το Γάλα (μελίκρητον), το Ύδωρ, το Έλαιον και ο Οίνος.
“ἀμφ᾿ αὐτῷ δὲ χοὴν χεῖσθαι πᾶσιν νεκύεσσιν,
πρῶτα μελικρήτῳ, μετέπειτα δὲ ἡδέι οἴνῳ”
Οδύσσεια
Η έκχυση από τα Ιερά αγγεία γίνεται σε μεγάλες ποσότητες, με ταχύ ρυθμό καθώς κι έκχυση όλου του περιεχομένου. Με το πέρας της τελετής δεν ακολουθεί Ευωχία.