Είμαστε εμείς που τιμούμε Θεούς, Ήρωες και Προγόνους.
Είμαστε εμείς που έχουμε για μάνα μας τη Γη και πατέρα μας το Κεραυνό.
Είμαστε εμείς που υμνούμε τα βουνά, τα δάση, τα ποτάμια και τις λίμνες μας.
Είμαστε εμείς που τιμούμε τη Γη των Προγόνων μας.
Είμαστε εμείς που διαβαίνουμε τους Κύκλους της Φύσης.
Είμαστε εμείς που υψώνουμε βωμούς, γέφυρες με τους Θεούς.
Είμαστε εμείς, οι αόρατοι Έλληνες, που ζητιανεύουμε τα Ιερά μας.
Είμαστε εμείς, που δεν έχουμε Ιερή Γη να θάψουμε τους νεκρούς μας.
Είμαστε εμείς που γιορτάζουμε τους κύκλους του Χρόνου, στραμμένοι προς το Αιώνιο.
Είμαστε εμείς που τραγουδάμε και χορεύουμε με τους Θεούς μας.
Είμαστε εμείς που γευόμαστε, οσφραινόμαστε, ακούμε, βλέπουμε, αισθανόμαστε τα δώρα των Θεών.
Είμαστε εμείς που ξεπηδήσαμε, αφουγκραζόμενοι την Ηχώ του Κλέους των Προγόνων μας.
Είμαστε εμείς που αποδίδουμε Ιερότητα σε κάθε έκφανση του βίου μας.
Είμαστε εμείς που έχουμε τη Φύση μητέρα και τροφό μας .
Είμαστε εμείς που γνωρίζουμε πως δεν υπάρχει θυσία δίχως τίμημα.
Είμαστε εμείς που συντροφεύουμε τον Λόγο με την Πράξη.
Είμαστε εμείς που υπερασπιζόμαστε την Ελληνική Παράδοση.
Είμαστε εμείς που διατηρούμε άσβεστη την Πυρά της Εστίας του Ελληνισμού.
“Μα αυτό στο νου σας να ‘χετε, όταν κουρσεύετε τη χώρα,
να φυλάτε την πάσα ευσέβεια στους θεούς.
Γιατ’ όλα τ’ άλλα δεύτερα τα ‘χει ο Δίας πατέρας.
Η Ευσέβεια τους ανθρώπους συνοδεύει
ως τη στερνή πνοή τους και ποτέ δεν χάνεται,
είτε ζουν ή αφού πεθάνουν.”
Σοφοκλής, Φιλοκτήτης
